Kapot gaan op de Col de la Bonette

bonette

De laatste dag van mijn vakantie, met fiets, wilde ik graag met een knaller afsluiten. Ik ben fan van het gebied Mercantour in de Franse Alpen. Prachtige natuur, hoge bergen met verre uitzichten over het gebied en op sommige plekken een heerlijk gevoel van rust.

Na lang zoeken en twijfelen was ik eruit. Ik dacht eerst aan Isola 2000, maar dat schijnt toch geen mooie beklimming te zijn vanaf de Franse kant. Ik wilde ook wel Circuit des Trois cols doen, maar dat heb ik natuurlijk vorig jaar al gedaan, ik was bang dat het mogelijk saai zou zijn om die ronde weer te doen. Dus het werd de Col de la Bonette; een van de hoogste cols in Europa, met een top van 2715 meter. Dan mag het rijden van de Cime de la Bonette natuurlijk niet overgeslagen worden, deze 2 km lange rondweg klimt nog wat hoger naar 2803 meter.

Ik wist eigenlijk niks van de Bonette af, dus ik moest eerst maar eens wat informatie zoeken op internet, wat overigens niet echt makkelijk gaat op een camping met een slechte internetverbinding. Ik las dat de beklimming vanaf beide kanten prachtig was, dat de klim vanuit Isola nooit echt steil zou worden behalve bij de Cime, die stukken van 15% kent. Het enige wat zwaar zou zijn was de lengte van de klim. Dat leek dus wel mee te vallen. De echte klim zou volgens internet beginnen in Saint-Étienne-de-Tinée, vanaf daar is het 30 km.

Het nadeel van de Franse Alpen is dat, naar mijn ervaring, het weer redelijk instabiel is. Ik hield het weer goed in de gaten, en er was een dag dat het zeker weten niet zou regenen. Nadeel was wel dat de temperatuur niet echt comfortabel was, met 34 °c. Maar goed, volgens Google Weather zou dat wel meevallen, aangezien het kouder zou worden zodra je op hoogte kwam. Op de top zou het dan 21 °c moeten zijn.

De beklimming van de Bonette (deel 1)

Na een snel ontbijt op de camping vertrokken we vroeg richting de Bonette. De reis viel tegen, het was ruim 2 uur, en het laatste stuk ging over smalle bergweggetjes, wat niet echt opschiet. We reden met de auto tot Saint-Sauveur-sur-Tinée, daar stapten we op de fiets. Het was warm, we waren vermoeid van de autoreis (en van 2 weken lang, elke dag fietsen) en stom genoeg hadden we na de autorit eigenlijk niet genoeg gegeten. De eerste 14 km tot aan Isola waren vals plat, het viel ons, ondanks de vermoeidheid en de lichte honger, reuze mee.

In Isola kwam de schrik. De Bonette stond aangegeven: 38 km. We waren nog niet eens bij de voet! Ik had bij het uitzoeken een grote fout gemaakt; ik had Saint-Étienne-de-Tinée en Saint-Sauveur-sur-Tinée door elkaar gehaald. Dat betekende dat we niet 30 km heen, 30 km terug zouden fietsen, maar 55 km heen, 55 km terug. Ik had voor de rit nog in mijn hoofd om na de Bonette meteen Isola 2000 te beklimmen, dat was dus geen optie meer.

Bonette

Het bleef een beetje vals plat na Isola, waar we kilometers lang op een fietspad reden, toch bijzonder buiten Nederland. Vlak voor Saint-Étienne-de-Tinée begon het met klimmen. We dachten dat de klim hier zou beginnen, dus we probeerden lekker in ons tempo te komen. Tot ons afgrijzen ging het na 2 km weer naar beneden. Na Saint-Étienne-de-Tinée begon de klim pas echt.

De beklimming van de Bonette (deel 2)

Ondertussen was onze water en voedsel voorraad flink geslonken het was bloedheet en water ging er snel doorheen. Na enkele kilometers klimmen, door een mooi maar nog niet prachtig landschap, begon ik met rekenen. Met het water dat ik nog had, zou ik niet tot de top komen. Toch blijf je op dat soort momenten vreemd genoeg doorfietsen, ook al weet je dat je nooit langs een supermarkt of restaurant gaat komen daar.

We zaten er op een gegeven moment helemaal doorheen. We hadden honger, we hadden geen idee hoe ver de top nog was en onze bidons waren bijna volledig leeg. Een kleine oppepper was de man die vlak achter ons kwam te fietsen (door ons de hele rit ‘die gele’ genoemd, doelend op zijn kleding); hij deed er alles aan om ons snel voorbij te rijden, dat motiveerde wel.

Toen begonnen de haarspelden en kregen we zicht op de top. De moed zakte ons in de schoenen. Elk moment hadden we kunnen besluiten om terug te gaan, op te geven. De 30 km lange, ‘niet zware’ berg had ons verslagen.
Na een haarspeld zagen we een restaurant in de verte. Daar stond een fonteintje met water van een bergbronnetje. Het heerlijk verse, koude water in onze bidons deed ons goed. De moed was terug, de honger bleef.
Toen we aan het bijvullen waren kwam na een aantal minuten ‘die gele’ voorbij, zo langzaam hadden we toch niet gereden, hij reed eerst vlak achter ons.

Kapot gaan

Na het restaurant hadden we nog ruim 12 km te gaan. Het uitzicht werd steeds prachtiger en weidser. Een prachtig gebied. In de verte zag ik het kale puntje opdoemen. Die weg leek wel heel steil, wat ik ook gelezen had. Na de haarspelden vlakte de klim af en toe even af, wat wel lekker is, even de spanning van de benen.

bonette

Eigenlijk, als ik zo terug kijk, wordt de berg nergens echt steil, met uitzonderingen van de laatste kilometer. Toch is het wel een zware col hoor, dat komt door de afstand die je klimt en de lagere concentratie zuurstof in de lucht, wat je kan gaan merken boven de 2300 meter.

Terug naar de beklimming: nog 900 meter naar de top, de Cime. Dat was niet leuk. Met mijn 36-25 als lichtste verzet reed ik de Cime op met een gemiddelde cadans van 25, ik hoorde mijn knieën kraken.

Eenmaal op de top kon ik niet echt genieten van het uitzicht, ik was helemaal kapot en ben dat ook gebleven. Natuurlijk moet je jezelf wel even oppeppen om veilig af te dalen, maar alles wat ik daarna heb gefietst heb ik niet met volledig bewustzijn meegemaakt.

bonette
Het was werkelijk een prachtige beklimming en achteraf heb ik er wel van genoten. Van een schijnbaar niet echt zware rit hebben we toch een behoorlijk heroïsche tocht gemaakt.

Klik hier voor mijn Strava-rit van de Col de la Bonette!

REAGEER HIER